Mansur SAys,,,

BUĞDAY

Kimsesizdim kendim bildim bileli

Rüzgâr savurdu, yağmurla ıslandım

Tutmadım hiç, elimle anne eli

Sonunda bir çukurda yuvalandım

Korkarak bekledim, neydi kaderim

Yalvardım toprağa beni sar diye

Gidecek ne yurdum vardı ne yerim

Sardı beni can toprak, sardı sineye

Karanlıkta gözümde bin bir perde

Durmadan hayallere dalıyordum

Kim bilir hangi kucakta, nerede

Kapanmıştı gözlerim, uyuyordum

Bir gün açtım gözümü, gün doğmuş

Yanı başım boy boy fidan sarmış

Boz bedenim ota, yeşile dönmüş

Yalnızlık bitmiş, bende bir halk oldum

(BuğdayMansur...)

Bugün ne yazsam acaba diye düşünürken açık bıraktığım pencereden kocaman bir sinek girdi içeriye, vızıltısıyla dikkatimi dağıttığı yetmiyormuş gibi görüntüsüyle de midemi bulandırıyordu. Şu mübarek ramazan günlerinde her ne kadar içimden bir ses: “yapma yazıktır” dese de ruhumun en görünür köşesinde oturan şeytanım hınzırca gülümsüyordu. Cinayetlerimiz arasına bir yenisini daha katacaktık görünen. Masamın başında çivili duran ben ava çıkmış bir kedi edasıyla sünüyor, havada umarsızca süzülen sineğin kollarımın menzili içerisine girmesini bekliyordum. Şeytanım ruhumun en beğendiği köşesinden kalkıp sineğin yanına gitmiş onu benim lezzetli bir yiyecek olduğuma inandırmaya çalışıyordu. Tabii sineği inandırmak beni inandırmak kadar kolay olmuyordu; ama her zavallı mahlûk gibi o da benim güçlü şeytanımın gösterdiği cazibedar lezzetlere aldanıp siyah suratının ahmak görüntüsünün farkına varmadan ölümün sarımtırak ışıklarına doğru yol alıyordu.                                                                                                                           “Paaatttttt!” Birbirine çarpan iki defterin korkunç gürültüsü içinde farkına varılmayan bir vızıldama uzay boşluğu içinde silinerek kayboluyordu. İçimden bir ses: “sivilce patlatmak kadar olmasa da sinek patlatmak da insanı rahatlatıyor” diyordu (galiba bunu içimdeki melek söylüyordu).Ufak bir cenaze-temizlik- merasiminden sonra kefene-peçeteye- sarılmış ceset mezarına-çöp kutusuna- doğru yol alıyordu.

(KatilMansur…)

 Daha anlatacak çok şeyi olmasına rağmen arkasını dönüp gitti; sövüp saydığı küfürlerden, ellerine tutuşturulan kağıt parçalarından utanarak, pastel renkte makyajını yasemin kokan ıslak mendille silerek yürüdü. Hayatta olmasını nimetten saymadı. Orospu olmanın en tatlı yönü buydu, insan utancından utanç duymuyordu. Ayakkabısının uzun sert topuklarının granit taşlarda çıkardığı sesle birlikte uzun koridorun beyaz duvarlarına sinen gölgesini takip etti. Koridorun sonundaki merdivenlerden aşağı sanki biraz önce bedenini satan o değilmiş gibi, sanki aşağılık bir herifin altında hiç inlememiş gibi indi. Gölgelerin seslerin ve kokuların raksında mide bulandırıcı bir tını değil iç gıdıklayıcı bir nağme vardı, bu yüzden yalnız olmanın sıkıntısından kurtulmak için çaba harcaması gerekmiyordu. Yürüdükçe sallanan saçları, hafiften titreyen göğüsleri ve ahenklice kalçasına çarpan çanta tutmayan eli, içinde bulunduğu durumdan şikayetçi olmasa da küçük pıtırtılar çıkaran yüreği avuca alınmış bir serçe gibi titriyordu. Yatmak, küçük kalbini titretmek için yeterli bir sebep değilken, en utanç verici yatak oyunlarında dahi minik yüreği bu kadar titrememişken şimdi  bu yüreğe ne oluyordu da  gevşek bedenine aldırmadan, annesine küsen küçük bir kız çocuğu gibi köşeye çekilip ağlıyordu?  Zevk aldığından değil de işinin tabiatı gereği inlediği günlerde ne rahattı yüreği. Rol yaptığı için para aldığına inanmak ne güzel bir duyguydu. Bu sefer neden aynısını yapamadı? Neden bir oyunun içinde değil de hayatın içinde gibi hissetti kendini? Acıyla gerilen kasıklarının kendini zehirli bir şerbete boyaması ne utanç verici bir şeydi. Dünyada ki en aşağılık şey, aşağılık bir şeyden zevk almaktı.

(ZevksizMansur...)

Sana ölmeden önce bir mektup yazmak isterdim ve kendi ellerimle sunmak… Sert bir tokat yemek pahasına. Ama olamaz, yapamazdım, derinliklerinde kaybolduğum gözlerine bakıp savruk cümlelerle yazadığım mektubu sana veremezdim. 

    Üç aydır ölüyüm ben, ne kalemim var ne de bir kağıdım; yazamıyorum sana. Karanlık buralar sevgilim, telefonlar çekmiyor, internet diye bir şey yok, mail atamıyorum. İnsanların gelip geçtiklerini duyuyorum bazen,  bazen de ölenlerin çığlıklarını. Bir de arada, konuşma bilmeyen böcekler geliyor yanıma, çıtırtılarla anlaşıyoruz. Onlar enflasyondan, pahalılıktan, darbeden filan bahsediyorlar bense sadece senden. Sana ulaşabilmek için içlerinde telefonu, laptopu olan var mı diye çok araştırdım; fakat bulamadım. Tatlı böcekler bunlar hayatım, karıncaya benziyorlar. Hele içlerinden birisi var ki bayılıyorum ona,  ismi Şevval, çok bilmiş biri, bu yüzden ona Şevval Dede diyorum. Bir görsen o kadar sevimli ki. Sana olan aşkımı anlattım ona. Yıllarca peşinden nasıl koştuğumu, senin uğruna ne cefalara katlandığımı anlattım. “Evlat” dedi bana. “Ben Mecnunu da tanırım. Bizde sizdeki gibi ölüm yoktur, biz her daim hayattayız. O yüzden geçmişin tümünü gördük, geleceği de göreceğiz. Dolayısı ile Mecnun bir aralar benim ahbabımdı, aslına bakarsan ben kalbinde aşk taşıyan herkesin ahbabıyım, ama en iyi ahbabım en aşık olandır. Bu yüzden şimdilik en iyi ahbabım sensin. Mecnun’da bana Leyla’yı anlatırdı ama o senin kadar yanık değildi”. Hayatım, ben ona Şevval Dede diyorum diye sakın yanlış anlama, onlarda anne baba , dede gibi kavramlar yok çünkü üremiyorlar. Ona sadece ben Dede diyorum.

Biliyor musun bebeğim?

 Şevval Dede diyor ki:  sana bu mektubu yazabilmemin tek sebebi yüreğimdeki sonsuz aşkmış, insanlar ölür; fakat aşk ölmezmiş. Aşkla dolu yürekler her daim pıtırcık pıtırcık ışık yayarmış etrafa. Bir iletişim aracıymış bu sevgililer için. Cep telefonu sinyallerinden çok daha etkiliymişler mesela. İnsan ölünce dahi ölmeyen aşk her baharda çiçek açarmış doğaya, tüm çiçekler birer mektupmuş ölü aşıklardan sevgililere. Her bir çiçek aşıktan maşuka iletirmiş sevgi mesajlarını. Güzel kokmalarının nedeni de özlerindeki aşkmış. Bir de aşkın gizli formülünü saklarlarmış bağırlarında, bu güne kadar onu bir tek arılar öğrenmiş ve  bal yapmışlar onunla.

İşte sevgilim, tüm bunları en sevdiğin çiçek olan papatya ile söylüyorum sana, mezarımın toprağında yetiştirdim onu uçsuz bucaksız aşkımla, her baharda gelip bulacak o seni ve yine anlatacak sana ölümsüz aşkımı.

                                     mansur afşin

(HiçOlmayanMansur...)

*Keenlemyekün, Gazi Hukuk Fakültesi'nde Erdost arkadaşımız tarafından çıkarılan edebiyat seçkisi

“Bir yazı yazman gerek” diyordu klavyem. “Kısa olsun ama mutluluk versin.  Tuşlarıma her dokunduğunda gizli mutluluklar serpsin. Yenilensin  okuyanların ruhları , dolunaylı gecelerde ıssız bir dağın en yüksek kayalarında esen, kuvvetli ama bir o kadar  narin rüzgar gibi giysilerinin altından yumuşakça geçsin. Güç katsın soluklarına, güçlü soluklarla sevgililer birbirini öpsün. Karlı kış gecelerinde çıtırdayarak yanan sobanın üzerinde kestaneler pişsin. Yesin sevimli çocuklar, mutlu olsunlar. Her melek yüzü çocuk gibi, her pişen kestane gibi, her cama çarpan serçe kuşu gibi bu yazıyı okuyan herkes sadece gülüp geçsin, başka bir sayfa açsın kendine; orada mutlu olsun.

Diyecesiniz ki " attığın başlıkla yazdıklarının ne alakası var?" Haklısınız, hiç alakalası yok; ama bu benim değil klavyemin suçu. Bırakmadı ki isitediğimi yazayım! Ey klavye, evli erkekler bile eşlerinin çenesinden bu kadar çekmiyordur! :)

"Düşler ve Papatyalar"da bir başka gün buluşmak dileğiyle... (SadeceMansur)

Geçmiş günü beyhude yere yâd etme

Bir gelmemiş an için de feryat etme

Geçmiş gelecek masal bütün bunlar hep

Eğlenmene bak ömrünü berbat etme.

Ö. Hayyam

Hayyam’ın bu dörtlüğünü gülümsemeden okuyabileniniz var mıdır, bilemem. Bu kadar hayat dolu ve dünyevi olabilir misiniz, onu da bilemem. Peki ya, “olmak gerekir mi” diye soracak olursanız “ ee, yeter artık bu kadar soru “ derim. Bu dörtlük Hayyam ve Borges’in dünya görüşlerini çok iyi anlatır. An’ın kıymetini bilmeyi öğretir. Eğer yaşama sevincinizi kaybetmişseniz, kendinizi büyük korkular ve kavgalar içinde çırpınıyor gibi hissediyorsanız Hayyam ve Borges sizin için iyi bir çıkış yolu olacaktır. Depresyonla boğuşan insanların anti depresanlar yerine bu ikilinin kitaplarını okuması gerekir J

 Bir Hayyam da ben olmak isterim. [mansur...]

     Ludwing  Van Beethoven’den “Allegro Assai” çalarken küçük bilgisayarım istavroz çıkaran bir papaz edasıyla dizleri üstüne çökmüş sanki benim işlediğim tüm günahlar onun defterine yazılıyormuş gibi tanrısı sandığı “ben” den af diliyordu. Masanın üzerinde duran pet şişeler, meyve suyu kutuları, az önce üzerine defterle vurulup bağırsakları dışarı dökülen sinek, birkaç tane çatal ve bunların arasında hala ne işi olduğunu anlayamadığım buzdolabı poşeti kutusu müziğin ritmine kapılıp orta çağ savaşlarından birinin operasını yapıyordu. Ben ise en sevdiğim sandalyeme kurulmuş Orhan Pamuk’un “ilk ve son siyasi romanım” dediği “kar”ı okuyordum.

    Tüm bu seslerden, savaşlardan, romandaki aşklardan yorulduğumda, ” ben bugüne kadar niye kimseye aşık olamadım” dediğimde, odamın penceresi önünde yuva yapan kuşun güzel bir peri kızına dönüştüğünü hayal edip hemen oracıkta ona aşık olmak istediğimde saat daha on ikiyi vurmamıştı. İyi ki de vurmamıştı yoksa ben keloğlana, bilgisayarım abaküse, Ankara da Hattuşaş’a dönüşürdü vesselam.

        yeniden başlamak.... (YeniMansur...)

Çobandan:

Yaşamak denirse buna sırtımda bir bohça, elimde alıç dalından bir sopa, koyunlar önde ben arkada. Ağaran günle başladı yürüyüşümüz. Yürüdük yerleşik tandan seyyah akşama. Akşamın dağlarla kesiştiği yerde Ayşe’min dudaklarına dönen gökyüzü otları da pembeye boyadığında, Çomar’ım karşı sürüden itlere ürüdüğünde, yol yol ayrılan bayır alabildiğine uzayıp köyün dibine vardığında… Uzaklarda taa uzaklarda…

        Kör olası emmim Ayşe’mi Durmuş’a verdiğinde,  Ayşe’m ele yar olduğunda, ölüm bana hak olduğunda ey dünya senden alacağım bir şey var benim!

Dünyadan:

Ey çoban borcum olsun, öderim bir dahaki sefere. Yattığın yerden ayağa kalkarsan eğer, giyindiğin kefeni yırtarsan eğer, toprağı atıp dışarı çıkarsan eğer, kapanan gözlerini açıp da bir kez olsun bakarsan eğer… Ey çoban söz veriyorum sana, bir kez daha yürekten Ayşe’m dersen eğer… 

Aytmatov'un dünyanın en güzel aşk hikayesi denilen "cemile" isimli romanının anısına... [mansur]

Yağmurun kokusunu duydum sandım bir an, penceredeki tıkırtıya aldanıp “sonunda geldi” dedim. Yıllar yılı beklediğim o’ymuş gibi, bir tek damlasına dahi dokunsam ömrüm boyunca gerçek mutluluğu elde edecekmişim gibi irkildim. Sırılsıklam ıslandığım bir sonbahar akşamında yağmur damlalarının yanaklarımdan aşağı inerken kanına karıştığı gözyaşlarımı, damlaların yanağımda çılgınca sevişişini hatırladım. Hiçbir sevişmemden o damlalar kadar zevk alamadığım hissine kapıldım. Saf su ile tuzlu suyun raksında gizli olan zevki keşfettim.

Ankara’nın karanlık sokaklarında bezgin aşüftelerle düzüşen erkekler; yuvarlak suratlı, yayvan bıyıklı, tıraşlı yüzlü, iri göbekli, kısa boylu pezevenkler; kısacık etekli, koyu makyajlı, fönlü saçlı, kırıtkan orospular; erkekten bozmalar;  dönmeler… Yağmursuz bir gecede insan müsveddeleri…

Bana aşk, para, inanç, şöhret, adalet yerine gerçeği verin. [Henry David Thoreau]

Bana da… (Mansur…)