BUĞDAY

Kimsesizdim kendim bildim bileli

Rüzgâr savurdu, yağmurla ıslandım

Tutmadım hiç, elimle anne eli

Sonunda bir çukurda yuvalandım

Korkarak bekledim, neydi kaderim

Yalvardım toprağa beni sar diye

Gidecek ne yurdum vardı ne yerim

Sardı beni can toprak, sardı sineye

Karanlıkta gözümde bin bir perde

Durmadan hayallere dalıyordum

Kim bilir hangi kucakta, nerede

Kapanmıştı gözlerim, uyuyordum

Bir gün açtım gözümü, gün doğmuş

Yanı başım boy boy fidan sarmış

Boz bedenim ota, yeşile dönmüş

Yalnızlık bitmiş, bende bir halk oldum

(BuğdayMansur...)