Senin kadar sokulgan bir yaratık görmedim ben, gücün yetse kulağımın taa derinliklerine ineceksin. Her türlü görgü ve edep kuralına aykırı olarak yaşıyorsun, kalabalık içinde fısıldamalar, bağırmalar, çağırmalar… Zaten uğursuz ve yararsız bir şey olduğun iki başlı olmandan belli; ne yaptığını bilmez, uçuk, ve tutarsız halinin sebebi de bu. Yalakalık kısmını ise hiç saymıyorum ya da parazit mi demeliydim? Ya, ne biçim bir meretsin sen, çık kulağımdan ve kulağıma girip askıntı olduğun hayatımdan!

Eline alıp oynadığın paketlenmiş küp şekerin, güzel alnının üzerinde kıvır kıvır uzanan dalgalı saçların, ballı sütten daha tatlı olan sözlerin ve ben… Bir anda yağan yağmur, üşüyen kollarım, hızla atan kalbim ve sen… Zamanın içeri alınmadığı bir yerdeydik bugün. Masanın üzerinde duran sedef işlemeli kül tablası, elimize aldığımız fincanlar ve orada olmamasına rağmen muhabbete konu olan küçük sinek… Gelip geçen insanlar, televizyonda çıkan klipler, sahici olmadıklarını haykıran çiçekler… Laleler, çiğdemler ve ikiz kuleler… Bir hayalin gerçekleşmesi, yeni hayaller ve gülen yüzler… Alınan sözler, verilenler, gerçekleşebilecekler ve gerçekleşemeyecekler… Uzayıp giden cümleler o anı anlatmaktan çok aciz…

Bu yazıyı sadece “o” anlar…

Sonsuz saygı ve sevgilerimle…

Sadece mansur

Bugün sınav yok, ne yapsam diye düşünüyorum, hava sıcak, dışarısı cıvıl cıvıl, yurttan çıkıyorum, beşinci kattan aşağı koşar adımlarla inerken ilk defa beş kat merdiven inmekten zevk aldığımı hissediyorum. Libya Caddesinde karşıdan karşıya geçebilmek için geliştirdiğim üstün gözlemleme, çabuk karar verme ve hızlı koşma yetilerimi kullanarak karşıya geçiyorum, Meşrutiyet Caddesine çıkan yokuşa yavaş adımlarla tırmandıktan sonra heybetli Kocatepe Camiinin yanından Meşrutiyet boyunca yürüyorum, önce, oraya uğramadan kendimi dışarı çıkmış gibi hissetmeyeceğimi bildiğim Karanfil Sokağa gidiyorum. Gözlerim her gün tekrarladığı ritüeline başlıyor, çevredeki ilginç giyimli ve tuhaf saçlı kişileri tespit etmeye çalışıyorum. Birkaç ilginç tipe rastladıktan sonra tanrıyla arasını düzeltmiş bir kul gibi rahatlamış hissediyorum. Sonra asıl yapmam gereken şeyin ne olduğunu düşünüyorum. Ve beni dışarı çeken her ne ise ona varmam gerektiğine karar veriyorum sonra “evet” diye bir fısıltı geliyor kulaklarıma; ancak gideceğim yere vardıktan sonra “evet” diyenin ben olduğumun farkına varıyorum. Olgunlar sokaktayım, “korsan kitapçılar sokağı” diye adlandırılan sokakta. Korsan kitap basmanın yasak olduğunu ve Türkiye’de korsanla ciddi bir mücadele yürütüldüğünü bildikleri halde nasıl olur da Ankara’nın göbeğinde göstere göstere korsan kitap satarlar, bir türlü anlamıyorum. Konuştuğum birçok kitapçı, satmış oldukları kitapların, yazarlarının bilgisi dâhilinde orijinalleri basan yayınevleri tarafından çıkarıldığını söylüyor, şaşırıyorum. Sosyal adaletin gereği buymuş, mevcut fiyatlardan orijinal kitap alıp okumanın imkânı yokmuş, hele öğrenciler için hiç mi hiç yokmuş, katılmıyor da değilim… İnsanlara ucuz kitap tedarik ederek topluma hizmet ettiklerini söylüyor bana Ahmet isimli satıcı, peki ya yazarların ve yayın evlerinin hakkı? Bana bu işin onların bilgileri dâhilinde olduğunu söyledi, “düşünsene” dedi, “TOBB’un hemen yanında, Ankara’nın göbeğinde açıktan açığa suç işlenmesine müsaade edilir mi? Olgunlarda korsan kitap satıldığını yetkililer bilmiyor mu sanıyorsun?  Arkadaşım, biz birer kültür elçisiyiz” diyor, galiba ikna oluyorum.

Mansur  Afşin

Yahya Kemal’e "Ankara’nın en çok neyini seversiniz?" demişler, “İstanbul’a dönüşünü" demiş.

Katılmamak mümkün mü Üstat Kemal’e? Şöyle beklenmedik bir davet gelse de İstanbul’a gitsem, Eminönü’nden yürüsem, Galata Köprüsü’ nü geçip  Karaköy’e varsam, umumhaneye uğramadan, börek yemeden geri dönsem. Oyuncak yılan satan amcadan bir yılan alsam, yapacak birçok şey arasından ne yapacağıma karar veremeyip Eminönü balıkçısında oturup kalsam, denizi yutsam gözlerimle, martıları ellerimle sevsem, kıyıdaki çöpler arasında gördüğüm deniz analarının parçalanmış jöle vücutlarına bakıp hey İstanbul desem “güçsüzleri nasıl da harcıyorsun.” Tekrar yürüsem köprüden, karşıya geçsem bu sefer intihar etmeyi düşünmeden. Sahilden bir simit alsam, vapura binsem Kadıköy’den.  Elli kuruşa bir çay söylesem, bol karbonatlı. Sonra soğutsam o çayı elimde ve ilerlerken  yeni camiye doğru, el sallasam Galata Kulesin'e. Sevgilimi hayal etsem balkonunda. Hani bir masal vardı ya saçını kuleden aşağı sarkıtan prenses hakkında. İşte ben de o prensesin saçlarını görsem, ve de bir prens…  Eminönü'nde vapurdan insem,  Özler miyim acaba Ankara’yı? Ankara’yı özlemeyeceğim kesin ama ya onu? Özler miyim dersiniz? Özlerim elbet, İstanbul’u seveni özlerim, "yalan söyledim" deyip kandırdığımı- ?- özlerim, hem de çok.

Sınavlar sebebiyle internete iki -üç günde bir girebiliyorum, yanıtsız kalan mailleriniz için lütfen kusuruma bakmayın, inanın sınavlar bittiğinde hatamı telafi edeceğim.

Saygılarımla...

Mansur Afşin

Bugün ceza hukuku sınavından çıktıktan sonra ne yapacağımı bilemez halde yurda geldim, iki gün sonraki medeni usul hukuku sınavıma çalışmak yerine önemli belgelerimi sakladığım klasörü karıştırmaya başladım. Eee, sınav kötü geçince insanın ders çalışası gelmiyor.Şuursuzca kağıtları karıştırdım, ta ki biraz sonra okuyacağınız yazı elime gelinceye kadar. Lise ikinci sınıfta "Harf Dergisi*"nde yayımlattığım yazım, "vay bee, ne günlerdi!" demekten kendimi alamadım. Anılar güzel şeyler.

Yaprağın Öyküsü

Ne sığınacak bir yuvası vardı

Ne de onu sevecek bir annesi

Yapayalnız kalmıştı dünyada

Hatta, kalbinin bile onu terk ettiğini düşünecekti

Kesik, soluk atışlarını duymasa.

Ötmeyi unutturmuştu ona

Geceleri, esen soğuk rüzgar

Bir ağaç bulabilmişti ancak

Cılız bedenini saklayacak 

O güneşi severdi

Parlak ışıkları arasında mutlu olurdu

Fakat yıldızları sevmezdi

Çünkü onlar güneş gibi değildi

Okşamıyorlardı narin vücudunu 

Ve yağmurlar…

Onlar bir çift gözdü

Göremediği dünyayı aydınlatan,

Duyamadığı şarkılar söyleyen.

Her yaratık gibi o da âşıktı yağmurlara

Ruhunu temizleyen sıcak damlalara

Damarlarındaki kan olurlardı bazen

Can verirlerdi kırık kanatlarına

Henüz hiç uçamamıştı uzaklara

Çok üzülüyordu.

Neden uçamıyordu

Ama nerden bilebilirdi

Uçmanın ölümden sonra olduğunu 

Eğer kendini kuş sanmasaydı yaprak

O da mutlu olabilecekti elbet

Rüzgârdı ona kalbinin attığını sandıran

Ve incecik bir damardı onu hayata bağlayan. 

Eylül gelmişti artık soluyordu yüzü

Farkında değildi

Görmüyordu ki gözü

Şimdi daha hızlı atıyordu kalbi

Sonra bir anda kesildi nefesi

Bilemedi öldüğünü

Ama daha önemlisi

Rüzgârla savrulup uçtuğunu

mansur afşin

*HARF DERGİSİ: Değerli edebiyat hocamız Şair Hüseyin KAYA'nın gözetiminde çıkarılan okul dergisi, benim liseme yani Halil Rıfat Paşa Lisesi' ne ait bir degi

Farklılıkların sevilmediği bir toplumda yaşıyoruz. Daha küçükken başlandık iğnelenmeye.  "Çilli" diye alay edildik çoğu kez. “Şişko Patates”likten kurtulamadık, esmerdik “Arap” dediler, sarışın olunca “Sarı Pipi”. “Dişlek” olduk bazen, “İnek”liğimiz de gözden kaçmadı,  zeki olunca “Haset” dediler, başarılıyken “Yalaka”. Her defasında biraz daha sindik, çekildik bir köşeye, aynaları suçladık ve de  anneleri… Biz neden diğerleri gibi değildik, neden güzel değildik mesela ya da neden beyaz değildi tenimiz? Bulamadık cevabını henüz; ya da çocuktuk çünkü.

Ya şimdi?

Dün gece Eros aradı “kardeşim çayını içmeye geliyorum” diye. Buyur gel dedim. Gece iki -  iki buçuk gibi geldi, özlemişiz birbirimizi, neredeyse on dakika kucaklaştık, üç aydır görüşmüyorduk çünkü.  Eros’u nereden tanıdığımı merak edenler varsa aydınlatayım: Ben henüz ilkokul birinci sınıfta iken bir gün okulun bahçesinde bulunan bir elma ağacının dalında oturan, kısa boylu, bebek yüzlü, hafif tombul bir adamın bana gülümseyerek pembemsi bir ok fırlatmak üzere olduğunu gördüm.  Ben onu görmenin şaşkınlığını henüz üzerimden atamamışken fırlattığı ok dairemsi eğriler çizerek ve kanatlarını çırparak bana doğru geliyordu. Bir anda irkilip oku yakaladım. Eros çok şaşırdı, sendeledi, ağaçtan düştü. İşte o zaman ben kahkahayı bastım. “Sen beni görebiliyor musun?” diye sordu, “evet” dedim, son on asır içerisinde onu gören tek insanın ben olduğumu söyledi.  İşte o gün itibariyle başladı dostluğumuz. O zaman oku yakalayamasaydım beni öğretmenimin kızı Özlem’ e âşık edecekmiş. İyi ki yakalamışım. O gün birbirimizi iyice tanıyıp sevdikten sonra ona: “senden bir şey isteyebilir miyim” dedim, “elbette “ dedi. “Mademki dünyada seni görebilen tek insan ve mademki tek dostun benim o halde beni kimseye âşık etmeyeceksin, yoksa vallah seninle bozuşurum ”dedim. “peki” dedi. “Sen benden isteyene kadar etmeyeceğim”. Öylece anlaşmıştık. Ve bu sayede bu güne kadar hiç âşık olmadım.

Neyse, biz dün geceye dönelim: “ dostum, çok vaktim yok, hem de senin sınavların var, uykunu iyi alman gerekir. Sana bir şey danışıp gideceğim,  sınavların bitince birlikte bol bol vakit geçiririz” dedi. “Peki “dedim. “Yahu dedi şu benim pembe ok takımım var ya, onu değiştirsem mi?” “Neden?” diye sordum. “Ben aşk dağıtan kişiyim; fakat elimde bir ok var, yani bir savaş gereci, sence bu biraz tezat oluşturmuyor mu?  Şiddetin ve savaşların bu kadar çok olduğu bir dünyada iyilik ve aşk adına dahi olsa ok taşımam ne kadar doğru sayılır?” dedi. “Kısmen haklısın dostum” dedim ama bana soracak olursan: “Tek bir ok atmakla aşk dağıtma işi olmaz; insanlar şiddet, nefret ve ölüm dağıtırken keşke bir ok kadar masum olabilse. Dürüst olmak gerekirse insanlığın bu hale gelmesinde senin ve bu ilkel silahının da suçu var çünkü sen kendini ve okunu biraz geliştirmiş olsaydın dünyadaki savaşlar bu kadar çok artmayacak, bu kadar çok insan katledilmeyecekti. İnsanoğlu atom bombasını bulurken, nükleer başlık takarken sen hala ilkel okunu kullanıyorsun. Sırf bu yüzden aşk ve nefret arasındaki uçurum büyüyor; nefret ve hırs kat be kat öne geçiyor. Bence, dostum sen bu okunun ucuna nükleer başlık filan taktırmalısın: bir atışta yüzlerce insanı aşkla tanıştırmak için, hatta yanına bir de çırak almalı, yok yok bu da yetmez, bir bölük belki de ordu kurmalısın, nefretle mücadele o kadar kolay değil.”. Erosun suratı değişti, ne diyeceğini bilemez bir haldeydi. “Söylediklerini düşüneceğim dostum” dedi, “peki “ dedim, kucaklaştık, ayrıldık.

Mansur Afşin

Başlığı okuyunca midenizin bulandığını, yüzünüzün buruştuğunu görür gibi oluyorum. Belki de bu yazıyı okumamanız gerektiğini düşünüyorsunuz. Haklı olabilirsiniz, ben de yazmamam gerektiğini düşünmüştüm ama başladık bir kere. Şimdi nereden çıktı bu sivilce patlatmak diyeceksiniz.  Normalde açıklamayacaktım ama sırf kafanızdaki soru cevapsız kalmasın diye açıklıyorum:

Her sabah uyandığımızda yüzümüzün sair yerlerinde peyda olmuş sivilcelerin ne merem bir dert olduğunu;  sırf bu sinir bozucu sivilceler sebebiyle yüzümüzden ve hatta kendimizden nefret ettiğimizi;  bizi çöküntü halinde gören annemizin, babamızın bize “evladım sakın dokunma onlara, sıkarsan yüzünde iz kalır, ergenlik yüzünden çıkıyor onlar, birkaç seneye kadar yüzünde bir şeycikler kalmaz” deyişini;  fakat bizim bütün bu telkinlere rağmen evin gizli bir köşesinde aynanın karşısında suratımızdan çıkan bu çirkinlik abidelerini büyük bir intikam duygusu ile patlatışımızı ergenlik dönemini yaşayanlar bilir. Ayrıca sivilce patlatma eyleminin insana verdiği büyük bir iş başarmış olma duygusunu, dünyanın en büyük problemini çözmüş gibi vardığı kendisiyle gurur duyma hissini, patlatılan bir sivilce ile alınan rahatlama hazzını ve her ne yaparsa yapsın yaptığı şeyden-cinselliğe dair bile olsa-  bu kadar büyük bir haz alamayacağını sivilcesini patlatan her genç bilir.

Evet  arkadaşlar, biraz önce sizde tiksinti uyandıran bu kanlı, irinli sivilcelerin insana ne kadar büyük bir rahatlama hissi vermiş  olduğunu gördük. Ülkemin büyük bir kaosa sürüklendiği, insanların bunalıma girdiği, vize sınavlarının-gazi hukukta-  başladığı şu günlerde suratımın orta yerinden kocaman bir sivilce çıkmasını ve benim bu sivilceyi patlatarak tüm bu kaygı ve dertlerimden bir an için dahi olsa kurtulmayı ne kadar çok istediğimi de bu yazıyı okuyan herkes bilir.

Alternatifi olan var mı?

Mansur Afşin