Sana ölmeden önce bir mektup yazmak isterdim ve kendi ellerimle sunmak… Sert bir tokat yemek pahasına. Ama olamaz, yapamazdım, derinliklerinde kaybolduğum gözlerine bakıp savruk cümlelerle yazadığım mektubu sana veremezdim. 

    Üç aydır ölüyüm ben, ne kalemim var ne de bir kağıdım; yazamıyorum sana. Karanlık buralar sevgilim, telefonlar çekmiyor, internet diye bir şey yok, mail atamıyorum. İnsanların gelip geçtiklerini duyuyorum bazen,  bazen de ölenlerin çığlıklarını. Bir de arada, konuşma bilmeyen böcekler geliyor yanıma, çıtırtılarla anlaşıyoruz. Onlar enflasyondan, pahalılıktan, darbeden filan bahsediyorlar bense sadece senden. Sana ulaşabilmek için içlerinde telefonu, laptopu olan var mı diye çok araştırdım; fakat bulamadım. Tatlı böcekler bunlar hayatım, karıncaya benziyorlar. Hele içlerinden birisi var ki bayılıyorum ona,  ismi Şevval, çok bilmiş biri, bu yüzden ona Şevval Dede diyorum. Bir görsen o kadar sevimli ki. Sana olan aşkımı anlattım ona. Yıllarca peşinden nasıl koştuğumu, senin uğruna ne cefalara katlandığımı anlattım. “Evlat” dedi bana. “Ben Mecnunu da tanırım. Bizde sizdeki gibi ölüm yoktur, biz her daim hayattayız. O yüzden geçmişin tümünü gördük, geleceği de göreceğiz. Dolayısı ile Mecnun bir aralar benim ahbabımdı, aslına bakarsan ben kalbinde aşk taşıyan herkesin ahbabıyım, ama en iyi ahbabım en aşık olandır. Bu yüzden şimdilik en iyi ahbabım sensin. Mecnun’da bana Leyla’yı anlatırdı ama o senin kadar yanık değildi”. Hayatım, ben ona Şevval Dede diyorum diye sakın yanlış anlama, onlarda anne baba , dede gibi kavramlar yok çünkü üremiyorlar. Ona sadece ben Dede diyorum.

Biliyor musun bebeğim?

 Şevval Dede diyor ki:  sana bu mektubu yazabilmemin tek sebebi yüreğimdeki sonsuz aşkmış, insanlar ölür; fakat aşk ölmezmiş. Aşkla dolu yürekler her daim pıtırcık pıtırcık ışık yayarmış etrafa. Bir iletişim aracıymış bu sevgililer için. Cep telefonu sinyallerinden çok daha etkiliymişler mesela. İnsan ölünce dahi ölmeyen aşk her baharda çiçek açarmış doğaya, tüm çiçekler birer mektupmuş ölü aşıklardan sevgililere. Her bir çiçek aşıktan maşuka iletirmiş sevgi mesajlarını. Güzel kokmalarının nedeni de özlerindeki aşkmış. Bir de aşkın gizli formülünü saklarlarmış bağırlarında, bu güne kadar onu bir tek arılar öğrenmiş ve  bal yapmışlar onunla.

İşte sevgilim, tüm bunları en sevdiğin çiçek olan papatya ile söylüyorum sana, mezarımın toprağında yetiştirdim onu uçsuz bucaksız aşkımla, her baharda gelip bulacak o seni ve yine anlatacak sana ölümsüz aşkımı.

                                     mansur afşin

(HiçOlmayanMansur...)

*Keenlemyekün, Gazi Hukuk Fakültesi'nde Erdost arkadaşımız tarafından çıkarılan edebiyat seçkisi